Casus 9: Crisisopvang

Meneer Willems (73) is 45 jaar getrouwd met mevrouw Willems (67). De relatie is al jaren uit balans: meneer Willems terroriseert en mishandelt zijn vrouw enorm. Het geweld is er zo ingeslopen dat mevrouw Willems niet beter weet.

Mevrouw Willems heeft nooit gewerkt, heeft geen vriendinnen, en het enige kind van het echtpaar woont in het buitenland. Mevrouw Willems leeft in sociaal isolement en is psychisch extreem afhankelijk van haar man. In de loop der jaren heeft mevrouw al zoveel spanning en stress opgebouwd, dat ze nu ook fysieke klachten heeft gekregen, waaronder maagkrampen, extreme hoofdpijn en hartkloppingen. (De dreiging van) het geweld leidt tot een onveilige situatie voor mevrouw Willems.

Het fysieke geweld loopt af en toe de spuigaten uit. Na de laatste uitbarsting is mevrouw er zo slecht aan toe dat de huisarts wordt ingeschakeld. De huisarts vertrouwt het niet en neemt contact op met maatschappelijk werk. Direct daarna komt de maatschappelijk werker met goede bedoelingen langs om eens met het echtpaar te praten, maar nog voordat ze zichzelf kan voorstellen, smijt meneer Willems de deur in haar gezicht dicht. “Rot op, we hebben jou echt niet nodig, zeikwijf!”

Ook een tweede poging loopt op niets uit. Wanneer de buurtregisseur een poging waagt, overkomt hem hetzelfde en wordt meneer Willems zelfs nog agressiever. Meneer Willems laat de politie of de hulpverlening dus niet toe. Vanwege de aard van het geweld en de gezondheid van mevrouw Willems is het wel erg belangrijk dat mevrouw Willems acuut in een veilige omgeving kan worden ondergebracht waar ze kan herstellen en kan bijkomen zonder te worden beïnvloed door haar man, en vooral: waar meneer Willems haar niet kan opzoeken. Thuis lijkt dit niet mogelijk, dus al snel wordt besloten tot crisisopvang.